Skip links

Misogynie

Frankrijk kent een machocultuur. Dat betekent dat agenten een vrouw die aangifte doet van huiselijk geweld vaak niet serieus neemt. Deze uitspraak hoorden we gisteren op het nieuws bij het bericht dat Frankrijk nieuwe maatregelen aankondigt om huiselijk geweld aan te pakken. In 2019 zijn er in dit land al 137 vrouwen vermoord door hun partner of ex-partner. Van de West-Europese landen is dit cijfer in Duitsland en Malta nog hoger.

Niet zo gek dat dit bericht werd uitgezonden op de Internationale Dag tegen Geweld tegen Vrouwen. Na deze dag, tot 10 december wordt 16 dagen de Internationale Campagne tegen Geweld tegen Vrouwen gevoerd. Eerlijk gezegd ben ik van mening dat deze campagne pas beëindigd mag worden wanneer er een einde is gekomen aan dit onrecht, en dat duurt misschien wel ietsje langer dan 16 dagen. Vrouwenhaat, ook wel misogynie, is hardnekkig.Vrouwenhaat is zelfs zo sterk dat vrouw zijn is doodsoorzaak nr 1 is! Een artikel in de New York Times van een aantal jaar geleden laat statistieken zien waaruit blijkt dat er meer dan 100 miljoen meisjes over de hele wereld in de generaties van vandaag ontbreken. Vermoord door hun familie vanwege hun geslacht. In landen als India en China laten moeders regelmatig abortus plegen als ze ontdekken dat ze een meisje verwachten. Andere meisjes worden voldragen en na de geboorte ergens achtergelaten om van honger en kou te sterven.

In onze westerse samenleving komt vrouwenhaat -naast het eerder genoemde huiselijke geweld- in veel subtielere vorm voor. Zo subtiel zelfs dat we het amper, of zelfs helemaal niet doorhebben. Omdat we het genormaliseerd en maatschappelijk geaccepteerd hebben. Misogynie is de vijandigheid waar vrouwen tegenaan lopen in een mannenwereld, veelal geuit in schaamteloze seksistische bejegening. We geven zo hoog op over het zelfbeschikkingsrecht voor vrouwen dat we niet in de gaten hebben dat dit vaak een wassen neus is. Een masker, waarachter het geweld tegen vrouwen met dezelfde vaart doorgaat, ondersteund door wetgeving die dit alles in stand houdt.

Voorbeelden? Prostitutie wordt gezien als uiting van ultieme seksuele vrijheid voor de vrouw. De theorie is: ik mag zelf weten wat ik met mijn seksualiteit doe. De praktijk: door de wet- en regelgeving voor de prostitutie is de situatie ontstaan dat duizenden vrouwen (Nederlandse situatie) netjes staan ingeschreven als sekswerker, maar wel onder druk of dwang van mensenhandel of een situatie van misbruik of armoede. Is het trouwens ook niet een ‘subtiele’ vorm van misogynie dat we collectief van mening lijken te zijn dat het een recht is van een man dat zijn onverzadigbare behoefte aan seks bevredigd moet worden en dat hij, als ie het niet kan krijgen dan maar moet kunnen kopen? En dat aan deze superieure behoeften dan maar iemand opgeofferd moet worden die zijn geld goed kan gebruiken? En dat we, om ons collectieve geweten te sussen graag willen zeggen dat de vrouw die hem bedient hier uit eigen vrije wil voor gekozen heeft?

Evenals prostitutie wordt abortus ook beschouwd als recht van de vrouw. In theorie lijkt het goed geregeld, maar in de praktijk blijkt dat de moeder vaak onder druk van partner of familie voor abortus laat plegen. Ook hier blijkt dat vele vrouwen aan het kortste eind trekken.

Welke remedie is er tegen deze vrouwenhaat, subtiel of openlijk, en daarmee het geweld tegen vrouwen? Als ik nadenk over geweld van mannen tegen vrouwen, dan vraag ik me altijd af: wat moet je bezielen wanneer je dit doet? Dan moet je toch bijzonder weinig eigenwaarde hebben? De Engelse psychoanalyticus Adam Phillips zegt: ‘Mannen haten vrouwen niet. Mannen haten hun behoefte aan vrouwen. Iedereen haat deep down degene van wie hij het meest afhankelijk is.’ Een doordenkertje, er zit vast een kern van waarheid in. Ik geloof wel in het principe dat de manier waarop je met anderen omgaat zeer veel zegt over hoe je naar jezelf kijkt.

Een goede vriend, betrokken bij de hulpverlening aan vrouwen in een kwetsbare positie, schreef het volgende: ‘Het onrecht dat veel vrouwen wordt aangedaan raakt mij diep. Helaas moet ik (als man) zeggen dat veel van dit leed door ‘ons mannen’ wordt veroorzaakt. Ik ben van mening dat het daarom vooral aan de mannen is, om hier verandering in te brengen. Dat begint volgens mij met respect van mannen voor zichzelf. Als het goed is, brengt dat ook een verandering in het denken van mannen over vrouwen. Mannen en vrouwen zijn verschillend, maar ze vullen elkaar heel mooi aan en zijn bovendien gelijkwaardig aan elkaar geschapen. Wij hebben als man geen enkel recht om vrouwen te onderdrukken of te beperken in hun positie, gaven of talenten. Vrouwen brengen kleur in de wereld. Ze zijn enorm krachtig, niet zielig en hoeven niet op een neerbuigende manier beschermd te worden. Ze hebben ruimte nodig, eventueel gezonde ondersteuning en aanmoediging om zich te kunnen ontplooien. Als vrouwen onrecht wordt aangedaan, komen ze niet tot hun bestemming en kunnen ze niet tot bloei komen.’

Waarvan akte.

X