Skip links

Kinderprostitutie

De aflevering van Spuiten en slikken van gisteravond over kinderprostitutie in India heeft veel emotie losgemaakt in ons land. Verontwaardiging, afgrijzen, boosheid, medelijden en onmacht wisselden elkaar af. Er worden, naar schatting, 1,2 miljoen kinderen in India uitgebuit in de seksindustrie.  Iedereen is het er over eens: kinderprostitutie is absoluut verwerpelijk en moet bestreden worden. Tijdens de uitzending zagen we hoe een pooier op heterdaad wordt betrapt en gearresteerd. Echter, nadat duidelijk was dat er een westerse journalist (Tim Hofman, undercover) aanwezig was bij de reddingsactie van het meisje werden spontaan andere reddingsoperaties afgeblazen. Dit laat iets zien van de doofpotcultuur in India: het mag absoluut niet naar buiten komen dat er op zo grote schaal kinderen worden geprostitueerd. Is dat schaamte? Of staan er andere belangen op het spel waarbij kinderen letterlijk het slachtoffer zijn?

Die verontwaardiging deel ik helemaal. Tegelijk dringt zich een vraag aan me op: Stel dat deze meisjes, nadat ze zijn bevrijd en opgevangen, na tien jaar besluiten  de (legale) prostitutie in te gaan, vinden we het dan wel normaal? Het is hun eigen keuze, zeggen we dan. Ze hebben er vrijwillig voor gekozen. Niemand dwong hen. Oppervlakkig gezien is dit misschien zo. Maar wie beseft welke impact de trauma’s die zij als kind hebben opgelopen, op de rest van hun leven hebben? Zal een meisje, dat ooit als kind in de prostitutie is uitgebuit, haar volledig vertreden grenzen kunnen heroveren? Zal haar zelfbeeld ooit herstellen? Het trof me dat deze meisjes, zonder uitzondering, zichzelf de schuld gaven van de situatie waarin ze terecht waren gekomen, terwijl ze in de meeste gevallen gekidnapt op door hun familie verkocht zijn. Ze vinden zichzelf slecht en vies en schuldig. Zal ze ooit een enigszins positieve perceptie van seksualiteit kunnen hebben? Of zal zij ten diepste nooit uit de leugens, waar de meeste slachtoffers van misbruik en uitbuiting in geloven, kunnen ontsnappen? De leugens: ‘het is je eigen schuld, jij bent een vies meisje, eens een hoer altijd een hoer’ kan meestal met het verstand nog wel ontmaskerd worden, maar in het innerlijk systeem van het slachtoffer bestaan deze leugens des te meer.

Onwillekeurig moet ik aan de vrouwen denken die ik in Amsterdam tegenkom. In de gesprekken proberen we vaak te ontdekken wat hun droom was toen zij kind waren. Vaak ligt daar een stuk passie, en laait het enthousiasme op wanneer er een sprankje hoop komt om deze droom alsnog te verwezenlijken. Maar ook komt er vaak het verhaal van de kindertijd. Veel dromen zijn vervlogen of opgegeven omdat de werkelijkheid zo anders was.

Veel vrouwen die in de prostitutie werken hebben als kind ervaring opgedaan met misbruik of een vorm van seksueel grensoverschrijdend gedrag. Hierdoor is het voor hen heel moeilijk om gezonde en liefdevolle banden worden aan te gaan. Steeds hebben zij de neiging om zich opnieuw aan mensen te verbinden die hen beschadigen. Daders weten deze slachtoffers er zo uit te pikken, want zij stralen het slachtofferschap uit.  Soms zegt een vrouw: “alsof het op mijn voorhoofd staat geschreven”. Zolang het slachtoffer niet innerlijk, niet geestelijk,  vrij is gekomen van de dader(s), is de kans op herhaling levensgroot. Zij is  geestelijk en emotioneel  aan hem verbonden en heeft hij haar in zijn macht. Wanneer dit op zeer jonge leeftijd gebeurt wordt een slachtoffer seksueel veel te vroeg geactiveerd. Er ontstaat een verstoorde seksuele ontwikkeling. Behalve de kans op herhaald slachtofferschap kan een slachtoffer ‘het heft in eigen handen nemen’. Er zijn veel vrouwen in de prostitutie die zeggen op deze manier de regie over hun leven, met name hun seksualiteit, te hanteren.

Niet alleen na misbruik kan dit een stap zijn die vrouwen zetten. Ik sprak laatst met een vrouw die zei: ‘mannen zijn maar op één ding uit: seks. Als ze eenmaal hun zin hebben, laten ze jou barsten. Ik voel me gebruikt. Ik was gewoon een sletje voor hem; dan kan ik er toch beter geld voor vragen in ’t vervolg?’

Of heel bruut, door verkrachting, kindprostitutie of misbruik,  of heel subtiel, in relaties waarin iemand zich misbruikt voelt,  er lijkt altijd grensoverschrijding  te zijn, waardoor men in de prostitutie terecht komt. Er is altijd een aanleiding waardoor een keuze wordt geactiveerd. Hoe innerlijk vrij is iemand die deze vrijwillige keuze maakt eigenlijk?

De beelden uit India hebben me hierover opnieuw aan het denken gezet..