Skip links

Unieke vrouw

Wat zegt het over een land wanneer het toestaat dat vrouwen en meisjes in een etalage  staan als koopwaar en dit zelfs als paradepaardje naar het buitenland toe presenteert? Wat zegt het over de mannen en vrouwen die langs deze ramen trekken, soms zelfs met hun kinderen aan de hand? Wat zegt het over de klant die, nadat hij het lichaam van de vrouw heeft gekeurd, besluit of hij haar wel of niet zal nemen? Wat zegt het over de persoon die  vrouwen in deze ramen zet, haar op een afstand controleert en regelmatig het geld ophaalt  dat zij heeft verdiend door haar lichaam te verkopen?

Het zegt in ieder geval NIET: wat heb ik een respect voor  deze vrouwen. Het zegt niet: ik heb hun welzijn op het oog. Het ziet de vrouwen niet als een eenheid van geest, ziel en lichaam en evenmin als een unieke persoon.

In deze tegenstelling bewegen wij ons als werkers op de Wallen. Honderden vrouwen staan in de ramen, terwijl er duizenden bezoekers  -al dan niet bier drinkend en ijs likkend- langzaam langs lopen. Gezinnen lopen er op dezelfde manier zoals ze dat in de dierentuin zouden doen. Mannen kijken alsof ze een heerlijk geurende lamsrack binnen handbereik hebben. Er wordt gelachen en geniffeld en gesproken over ‘de hoeren’ alsof zij een verzameling lekkernijen zijn in plaats van mensen met ieder een eigen persoonlijkheid.

In schril contrast hiermee staan de ontmoetingen die wij met de vrouwen hebben. In de loop van de jaren is er met velen van hen een vertrouwensband opgebouwd. Wij worden uitgenodigd hun kamer binnen te komen en we praten met elkaar. Zo leren we hen kennen. Zij vertellen ons over hun thuisland, over hun familie, hun kinderen, hun dromen en hun verdriet. We leren iedere vrouw met wie we spreken kennen als unieke persoon. Zij is zelf dochter, soms zus en soms moeder. Haar hart klopt  voor de mensen van wie ze houdt. Ze heeft haar eigen persoonlijkheid en haar eigen dromen, waar ze soms niet meer in durft te geloven.

Het raakt  vrouwen wanneer we met hen spreken, omdat zij dan ervaren dat wij hen zien als een kostbare vrouw met een unieke persoonlijkheid en unieke kwaliteiten. Wij geloven in hen en in hun dromen, omdat wij een levende God hebben die hen heeft gemaakt, liefheeft en een hoopvolle toekomst voor hen heeft. Het raakt hen dat wij niets van hen komen nemen, maar komen geven. Tijd en aandacht. Omdat ieder mens dat nodig heeft. Gezien en erkend worden om wie je bent!

Wanneer beleidsmakers, pooiers, toeristen en hoerenlopers maar enig besef van en respect voor de uniciteit van deze vrouwen  zouden hebben zou dat ongetwijfeld groot effect hebben op hun handelen en zullen veel misstanden verdwijnen.