Skip links

Amsterdams prostitutiebeleid: naïef of bang voor gezichtsverlies?

Prostitutie is onlosmakelijk met Amsterdam verbonden. De Wallen worden wereldwijd aangeprezen als place-to-be. Evenals de coffeeshops moet de Amsterdamse prostitutie toeristen van over de hele wereld trekken. Drugs en prostitutie vormen de zichtbare kenmerken van het zwaar bevochten liberalisme met haar hooggeroemde vrijheid en tolerantie. Amsterdam koestert deze verworvenheden en lijkt bang te zijn voor gezichtsverlies wanneer zij hierop terugkomt.

De legalisering van de prostitutie heeft vrouwen formeel gezien uit de illegaliteit gehaald. In theorie zouden zij naar de politie kunnen stappen wanneer er sprake is van onvrijwilligheid en uitbuiting, maar de werkelijkheid is gecompliceerder. Wat er zich illegaal afspeelt, mede door de onbegrensde mogelijkheden van internet, is verborgen en ongrijpbaar. Tot nu toe heeft de legalisering niets opgelost met betrekking tot mensenhandel. Sterker nog: vanaf de legalisering is het aantal geregistreerde slachtoffers ongeveer verviervoudigd.

Het nieuwste plan van de gemeente Amsterdam is om samen met een groep  prostituees een bordeel te runnen. Het idee hierachter is om ‘schone’  oftewel pooiervrije prostitutie te creëren. Vorige week sprak ik met een vrouw, die ruim 40 jaar in het vak zit, en die haar verontwaardiging hierover uitsprak. Zij zei: ‘ze (de gemeenteambtenaren, TB) weten helemaal niet waar ze over praten. Ze weten echt niet wat hier speelt. Ze zouden hier eens een dagje moeten zitten. Hoe kun je nou zeggen dat die meiden geen pooier hebben? Je weet niet wie hen staat op te wachten met een “mag ik effe vangen?”‘.

Het Centraal Bureau van de Statistiek (CBS) rekent,  volgens nieuwe richtlijnen van de Verenigde Naties, sinds vorig jaar juni  de inkomsten uit drugshandel en prostitutie mee bij de berekening van het nationaal inkomen van Nederland. Dat geeft een jaarlijkse plus van circa 2,2 miljard. De inkomsten van dealers en illegale pooiers horen voortaan bij het officiële nationale inkomen. Zo zegt men enerzijds mensenhandel te bestrijden terwijl anderzijds de economie hierdoor wordt gestuwd.

Nederland in het algemeen en  Amsterdam in het bijzonder lijken meerdere belangen te hebben, die tot nu toe onverenigbaar zijn. Vrijheid, tolerantie en welvaart voor stad en land betekent nog altijd dwang en uitbuiting, of op zijn minst uiterst precaire leefomstandigheden voor een niet geringe groep sekswerkers. Lodewijk Asscher zei enkele jaren geleden terecht:  het is  ‘een nationale vergissing dat onze omgang met prostitutie thuishoort in het rijtje vrijheid, blijheid en tolerantie’. Dick Pels (wetenschappelijk directeur van GroenLinks) zegt in zijn boek vrijzinnig paternalisme:  De realiteit van de peeskamer heeft met bevrijding van vrouwen niets te maken. Dwang en uitbuiting zijn de normaliteit in de prostitutie, vrijwilligheid is de uitzondering.  Angst voor moralisme verlamt en moet worden doorbroken. We moeten wel degelijk moraliseren: verkoop van je lichaam is geen normale transactie.

Vooralsnog zorgt deze angst ervoor dat het liberale Amsterdam hard op weg is een karikatuur van zichzelf te maken. Een andere vrouw, een Oost-Europese prostituee, zei spottend: ‘Is dàt Amsterdam? Tachtig procent van de toeristen komt voor de hoeren en de drugs. Is dàt Amsterdam? Stoned worden en voor 20 euro neuken zonder condoom? Dàt is de naam die Amsterdam in het buitenland heeft.’

Amsterdam wat wil je nu? Waar sta je voor? Haal je kop uit het zand en het zand uit je ogen, bekijk de werkelijkheid en heb het lef om je standpunten te herzien!