Wat doen we aan de drukte op de Wallen?

Gisteren was te lezen dat de drukte op de Wallen nu al enorm is, terwijl het nog ‘Pasen en zomer’ moet worden. Wat kunnen we doen om deze drukte te controleren, is de vraag die gesteld werd. Die drukte, daar weten we als straatwerkers van Bright Fame ook over mee te praten. Belangrijker is echter hoe de vrouwen die we bezoeken deze drukte beoordelen. Aan één stuk door krijgen we hun verhalen te horen over de toeristen die in horden langs de ramen lopen en zich vermaken ten koste van de vrouwen. De continue stress vanwege het fotograferen en de angst om ergens op de sociale media op te duiken en herkend te worden door familie en vrienden die niet weten dat zij zijn uitgeweken naar deze vorm van broodwinning. 

Respect

‘Voor jou, asjeblieft. Uit respect voor jou en om je fijne feestdagen te wensen!’ Zo deelden we deze dagen voor kerst presentjes uit aan de vrouwen die werken op de Wallen. Terwijl we aan het raam van een jonge Roemeense vrouw stonden te praten kwamen er twee mannen achter on staan, bekeken haar van top tot teen met een grijns, terwijl één van hen zei: ‘die ziet er lekker uit!’.  De vrouw, ongemakkelijk in deze situatie, keek ons aan alsof ze wilde zeggen: ‘Respect? Hier? Je weet wel beter…

Bestaat er zoiets als gezonde seks?

Huh? Gezonde seks? Bestaat dat?  Met grote ogen kijkt ze me aan, denkt even na en zegt vervolgens: ja, dat zal natuurlijk wel. Als je gezond eten hebt, zul je ook wel gezonde seks hebben. Eigenlijk wel logisch..

Wat een eye-opener voor deze vrouw, ik noem haar even Annet. Zo had ze het nooit eerder bekeken, nu komt ze zelf op deze gedachte.  Ze werkt al lange tijd in de prostitutie. We kennen elkaar nu zo’n vijf jaar, hebben leuk contact en voeren regelmatig gesprekken. Zeker nu er zo weinig klanten zijn breekt het haar dag om even een praatje te maken.

Amsterdams prostitutiebeleid: naïef of bang voor gezichtsverlies?

Prostitutie is onlosmakelijk met Amsterdam verbonden. De Wallen worden wereldwijd aangeprezen als place-to-be. Evenals de coffeeshops moet de Amsterdamse prostitutie toeristen van over de hele wereld trekken. Drugs en prostitutie vormen de zichtbare kenmerken van het zwaar bevochten liberalisme met haar hooggeroemde vrijheid en tolerantie. Amsterdam koestert deze verworvenheden en lijkt bang te zijn voor gezichtsverlies wanneer zij hierop terugkomt.

Peeskamer wordt even een feestkamer

Vierentwintig is ze vandaag geworden! Vanwege haar persoonlijke omstandigheden heeft ze al jaren haar verjaardag stilzwijgend voorbij laten gaan. Wat valt er te feesten als je familie ver weg woont, je in de schulden zit en jij probeert wat geld te verdienen in de prostitutie? De druk op haar schouders om haar familie maandelijks wat geld te sturen weegt zwaar. Zij leven in armoede en denken dat zij het heeft gemaakt in Amsterdam. Terwijl zij denken dat zij goed verdient in het restaurant, waarvan ze gezegd heeft dat ze er werkt, staat zij in een raam in de rosse buurt te wachten op klanten, waarvan ze er, in deze tijden van crisis, steeds minder heeft. Regelmatig vragen zij om meer geld, en ze weet niet wat ze tegen hen moet zeggen. Als ze zouden weten dat zij als prostituee werkt wordt ze uit de familie verstoten. Bovendien voelt zij zich verantwoordelijk voor hen.

Het gaat niet goed met haar

Het gaat echt niet goed met haar, zei mijn collega, nadat we de jonge vrouw in haar raam passeerden. Ze had gehuild en had een angstige blik in haar ogen. Vier jongens bleven voortdurend rond haar raam hangen. Even verderop bleven ook wij stilstaan in dezelfde straat, om  deze jongens te observeren. Na enige tijd liepen zij weg, en terwijl mijn collega naar de vrouw toeging hield ik in de gaten of zij niet terugkwamen.

Mijn collega had het goed gezien. Op haar vraag naar de jongens die voor haar raam stonden, schoot Mariana (niet haar eigen naam) vol, en zei: ik kan niet praten en moet nu hard werken. Het was haar pooier en zijn vrienden, ze had nog niet genoeg geld en daar was hij kwaad om. Hij moet geld zien!

Redlight: een toeristische trekpleister

Nee, het zijn absoluut geen zielige meisjes die in de Amsterdamse Redlight achter het raam werken, hoewel hun situatie en hun geschiedenis in veel gevallen ten hemel schreiend zijn.

Het zijn vrouwen die hun hoofd soms jarenlang boven water weten te houden op een plaats waar de gehele dag hun lichaam wordt gekeurd, waar gezinnen, scholieren, toeristen, vrijgezellen die hun feestje vieren, hulpverleners en duizenden mannen langs hun ramen trekken. Het commentaar is vaak respectloos, evenals de blikken die er op hen geworpen worden.

Er moet geld verdiend worden, veel geld. Veel vrouwen zijn naar Nederland gekomen in de verwachting het geld te kunnen verdienen waarmee ze hun kinderen een betere toekomst willen geven dan zij zelf hebben. Zo is het hen ook voorgehouden: in Nederland kun je veel geld verdienen. Er zijn overigens tijden geweest waarin veel geld te verdienen was in de prostitutie. Maar ook hier heeft de crisis toegeslagen en komen mannen langs om te “kijken maar niet om te kopen”, zoals veel vrouwen het verwoorden.

Wat veel vrouwen niet weten als ze in Nederland komen is dat zij aan degenen die hen hier heen gehaald hebben veel geld willen hebben, onder andere voor de huur van hun appartement. Daarnaast is de huur van hun werkkamertje ook niet gering. Vaak horen we dat vrouwen meer moeten betalen dan zij verdienen, en zo een schuld opbouwen. Doordat die schuld afgelost moet worden, blijven ze gebonden aan diegenen bij wie ze die schuld hebben. Op die manier blijven ze langer in het circuit dan ze van tevoren gedacht hadden.

Cory is een Hongaarse vrouw die we spraken. Gefrustreerd vertelde zij hoe de vrouwen in haar buurt klanten krijgen, maar zij niet. Hoe dat komt? Deze vrouwen bedienen klanten voor slechts 20 euro, terwijl 40 à 50 euro de (ongeschreven) norm is. Daarnaast willen veel (Nederlandse!) klanten seks zonder condoom. Cory vertelt: ” Mijn lijf kan dat niet, de hele dag door klanten voor 20 euro. Deze vrouwen hebben altijd pijn en gebruiken GHB (een goedkope drug). Ik ben niet gek, ik doe dat niet zonder condoom. Ik heb drie kinderen, ik kan niet ziek worden. Maar niemand wil voor 40 euro als zij het voor 20 doen. De politie moet controleren. Het mag helemaal niet zonder condoom. Hoe kan ik goed werken, dit is niet eerlijk”.

En zo staat deze jonge vrouw met haar rug tegen de muur. Terug gaan naar Hongarije vindt ze geen optie, want daar is geen werk voor haar. Maar dit is ook geen werk!

Wanneer wij in gesprek zijn met een vrouw, vragen we haar nogal eens naar haar droom. Waar droomde ze als meisje van? Wat wilde ze vroeger worden? Wil ze dat diep van binnen nog steeds? Wij willen haar graag helpen haar droom te verwezenlijken. Met het zoeken van ander werk, van een goedkopere woonruimte, met het aanbieden van activiteiten. Toch blijkt “dromen” een luxe die niet iedereen zichzelf kan of wil permitteren. Zoals Natascha, een Roemeens meisje van 19. “Droom? Ik droom nooit. Ik moet gewoon werken, anders heb ik geen eten en geen huis. Anders kan mijn zusje niet naar school. What the f*ck praat je over dromen?”

De Redlight is  een toeristische trekpleister. Beseffen bezoekers eigenlijk dat hier vrouwen staan met een gezin, met een enorme financiële verantwoordelijkheid die op hun schouders rust en met al dan niet verloren gegane dromen? Willen we deze vrouwen gebruiken voor ons eigen plezier of willen we hen vooruit helpen?

 

 

 

Unieke vrouw

Wat zegt het over een land wanneer het toestaat dat vrouwen en meisjes in een etalage  staan als koopwaar en dit zelfs als paradepaardje naar het buitenland toe presenteert? Wat zegt het over de mannen en vrouwen die langs deze ramen trekken, soms zelfs met hun kinderen aan de hand? Wat zegt het over de klant die, nadat hij het lichaam van de vrouw heeft gekeurd, besluit of hij haar wel of niet zal nemen? Wat zegt het over de persoon die  vrouwen in deze ramen zet, haar op een afstand controleert en regelmatig het geld ophaalt  dat zij heeft verdiend door haar lichaam te verkopen?

“Als wij er niet zijn wordt er veel meer verkracht”

Ze ziet ons al aankomen en zwaait de deur open. Het mooie van het straatwerk dat ik bij Bright Fame in de prostitutie-straten in Amsterdam doe, is dat we met vele vrouwen een vertrouwensband  opbouwen. Zoals met Rachel (niet haar echte naam). Zij werkt al meer dan de helft van haar leven als prostituee.

active