Geweld, grenzen en prostitutie (1)

Nadat ik gestopt ben met het straatwerk bij Bright Fame kan ik soms uren terugdenken aan die periode. Honderden vrouwen in  verschillende steden heb ik gesproken. Sommigen mocht  ik goed leren kennen, sommigen oppervlakkig. Veel van de gesprekken komen nu voorbij in mijn herinnering. Elke vrouw  en elke situatie is uniek, en toch zijn er zoveel patronen en processen die overeenkomen. Gek genoeg zijn dit patronen en processen die niet persé zijn voorbehouden aan de vrouwen die in de prostitutie werken maar die ik ook tegenkom tijdens de voorlichtingen en preventielessen onder jongeren. Sterker nog, ik kom ze tegen bij de mensen om me heen en ik kom ze tegen in mijn eigen hart. Ik wil jullie graag meenemen tijdens mijn reflectie in een serie blogs.

Zeer regelmatig laait de maatschappelijke discussie over prostitutie op, en meestal gaat het dan over de misstanden zoals mensenhandel, uitbuiting, verkrachting, mishandeling en ander geweld. Unaniem zijn we het erover eens dat deze misstanden verwerpelijk zijn. De wet-en regelgeving, hoewel falend, is hierop toegespitst. De meeste vrouwen die werken in de Redlight hebben of krijgen vrijwel zonder uitzondering met misstanden te maken. Het is niet voor niets dat we regelmatig op zoek moeten naar een veilige geheime locatie voor iemand.

In deze hele discussie is altijd een grote groep die stelt dat er met prostitutie op zich niets mis is. Als het vrijwillig en veilig gebeurt is het oké. Daar ga ik nu niet verder op in want daar heb ik al eerder over geschreven in een blog.

Een vraag die me bezighoudt is: hoe komt iemand in de prostitutie? In het maatschappelijke debat wordt meestal alleen stilgestaan bij de redenen en oorzaken die zichtbaar zijn. Dan kom je tot de simplistische conclusies zoals die in het algemeen getrokken worden: als je gedwongen en mishandeld wordt en je geld aan een pooier moet afstaan is het fout en als je het doet om je studie te bekostigen is het je eigen keuze en is het goed.  Punt.

Wanneer er vertrouwen is in het contact met een vrouw worden de gesprekken dieper en persoonlijker. Dan ontdekken we dat er niet alleen zichtbare redenen zijn maar ook onzichtbare. Misschien kan ik beter spreken over uiterlijke en innerlijke redenen. Innerlijke redenen hebben altijd te maken met grenzen.

Laatst vroeg ik mezelf af: wat is het moment dat iemand beslist tegen betaling  over haar persoonlijke grens, of wel in haar intieme zone, toe te laten? In deze zone worden normaal gesproken alleen zeer nabije personen toegelaten. Het kan zijn om te troosten of te liefkozen. Je ruikt de geur en voelt de lichaamswarmte van de ander. Als een onbekend persoon in deze zone komt kan dit zeer intimiderend overkomen. In mijn opinie is prostitutie daarom ten alle tijde grensoverschrijdend. Dus vraag ik me af: wat is er ooit met die grens gebeurd? Is iemand daar ooit overheen gegaan? Met grof geweld of juist subtiel en manipulerend? Zijn er ooit veilige grenzen gevormd, of zijn ze door iets vervaagd?

Ik hoor je haast denken: maar dit geldt toch niet alleen voor prostitutie? Helemaal waar! We hebben allemaal kwesties met grenzen, we krijgen allemaal te maken met geweld, in welke vorm dan ook. Waarom komt de één dan in de prostitutie terecht en de ander niet? Waarom staat de één achter een raam en leidt de ander een burgerlijk leven terwijl ze zich de hoer van de vele mannen in haar leven voelt? Wat is het verschil tussen deze twee? Is er eigenlijk wel verschil?

 

-wordt vervolgd-

active