Echt zonde!

Nogal terneergeslagen kwam ik huis na de jongerenbijeenkomst die ik had bezocht. Er werd een toespraak gehouden waarin een uur lang de noodzaak werd beschreven om je zonden te belijden zodat je uiteindelijk vergeving kunt krijgen. Vele malen werden de woorden ‘zonde’, en  ‘zondaar’ genoemd, helaas zonder dat verteld werd wat de definitie van zonde is en wat het  concreet inhoudt. Onheilspellend klonk het wel.. Het probleem van iets dat onheilspellend klinkt is dat het angst oproept, mensen verlamt of juist op de vlucht laat slaan. Spreek je over zonde, maak het dan concreet en help jongeren deze bij het kruis te brengen. Zorg als spreker dat je weet wat er onder jongeren leeft!

Ontwikkelingen in preventie

Ruim tien jaar werk ik inmiddels met vrouwen die in de prostitutie werkzaam zijn. Eerst in Arnhem, vervolgens in Nijmegen en inmiddels alweer vijf jaar bij St. Bright Fame in Amsterdam.  Al die tijd heb ik mij ook bezig gehouden met preventie. Tien jaar geleden richtte ik mij vooral op meisjes tijdens lessen over loverboys. Ik vertelde hen over de werkwijze van loverboys en werkte met deze meiden aan een stuk weerbaarheid. Toch knaagde er al die tijd  iets aan me. Ergens ervoer ik de preventielessen als een druppel op een gloeiende plaat en als symptoombestrijding. Hieraan ten grondslag lagen onder andere de volgende gedachten:

Anastasia

Weloverwogen kiest zij haar woorden. Voorzichtig, maar met de stelligheid van iemand die weet waar ze het over heeft. Wij zijn in een opmerkelijk  gesprek met Anastasia (niet haar echte naam). Jaren geleden kwam ze vanuit Oost-Europa naar Nederland om in de prostitutie haar geld te verdienen. Ze heeft dit werk enige jaren gedaan en heeft nu een andere baan gevonden. Ze heeft nog veel contact met vrouwen die in het vak zitten, en zet een haarscherp beeld neer van de situatie van velen van hen:

Two weeks in Budapest

BY TANJA ON AUGUSTUS 4, 2014

Translated for Power in Purity  by www.limwierde.itiny.nl We provide translation, editing, language training and teaching. Please, visit our website.

“For a two-week-long period I will have something very different on my mind than prostitution and human trafficking”, I thought before leaving for Budapest, together with a bunch of young people. We went for a working holiday. A neglected building had to be done up, before it would be taken into use for a last phase of coaching former homeless who are working on their re-socialising programme, to be started a month later. Be up and doing stucco and painting. Being practical and getting on with it, without demanding too much of our brain cells.

Het gaat niet goed met haar

Het gaat echt niet goed met haar, zei mijn collega, nadat we de jonge vrouw in haar raam passeerden. Ze had gehuild en had een angstige blik in haar ogen. Vier jongens bleven voortdurend rond haar raam hangen. Even verderop bleven ook wij stilstaan in dezelfde straat, om  deze jongens te observeren. Na enige tijd liepen zij weg, en terwijl mijn collega naar de vrouw toeging hield ik in de gaten of zij niet terugkwamen.

Mijn collega had het goed gezien. Op haar vraag naar de jongens die voor haar raam stonden, schoot Mariana (niet haar eigen naam) vol, en zei: ik kan niet praten en moet nu hard werken. Het was haar pooier en zijn vrienden, ze had nog niet genoeg geld en daar was hij kwaad om. Hij moet geld zien!

Mijn dochter is 11. Kan ik haar al over loverboys vertellen?

Het is het begin van het nieuwe schooljaar, de meeste kinderen zijn naar hun volgende klas gegaan. Ouders van kinderen die aan groep 8  beginnen realiseren zich maar al te goed dat dit het laatste jaar op de basisschool is en dat hun kind bijna kind-af is.

De bovenstaande vraag is me de afgelopen weken al een paar keer gesteld. Laat ik dit blog aan het antwoord wijden.

De leeftijd van 11 jaar lijkt voor sommige ouders veel te jong om over zware onderwerpen als loverboys en prostitutie te praten. Moet je hen al zo jong met deze narigheid confronteren, is dan de vraag.

Twee weken in Boedapest

Twee weken iets geheel anders dan prostitutie en mensenhandel, dacht ik voordat ik vertrok naar Boedapest, samen met een groep jongeren. We gingen op werkvakantie. Een verwaarloosd gebouw moest worden opgeknapt voordat het, naar verwachting over een maand, zal worden gebruikt voor de laatste fase in de begeleiding van ex-daklozen die bezig zijn met hun resocialisatieprogramma. Flink de handen uit de mouwen met stuc- en schilderwerk. Verstand op nul en doorwerken.

Man man man…

Hardop lachend loopt hij op de vrouw in het raam af, keurt haar lijf, maakt een grove seksistische opmerking en loopt lachend verder. Ik spreek hem aan en vraag of hij in staat is om de vrouwen met  respect te behandelen. ‘Ik heb voor niemand respect alleen voor mijzelf’, zegt hij, waarop ik veronderstel: ‘dan zul je zelf vast weinig met respect behandeld zijn in je leven’. Hij mompelt en loopt verder.

Redlight: een toeristische trekpleister

Nee, het zijn absoluut geen zielige meisjes die in de Amsterdamse Redlight achter het raam werken, hoewel hun situatie en hun geschiedenis in veel gevallen ten hemel schreiend zijn.

Het zijn vrouwen die hun hoofd soms jarenlang boven water weten te houden op een plaats waar de gehele dag hun lichaam wordt gekeurd, waar gezinnen, scholieren, toeristen, vrijgezellen die hun feestje vieren, hulpverleners en duizenden mannen langs hun ramen trekken. Het commentaar is vaak respectloos, evenals de blikken die er op hen geworpen worden.

Er moet geld verdiend worden, veel geld. Veel vrouwen zijn naar Nederland gekomen in de verwachting het geld te kunnen verdienen waarmee ze hun kinderen een betere toekomst willen geven dan zij zelf hebben. Zo is het hen ook voorgehouden: in Nederland kun je veel geld verdienen. Er zijn overigens tijden geweest waarin veel geld te verdienen was in de prostitutie. Maar ook hier heeft de crisis toegeslagen en komen mannen langs om te “kijken maar niet om te kopen”, zoals veel vrouwen het verwoorden.

Wat veel vrouwen niet weten als ze in Nederland komen is dat zij aan degenen die hen hier heen gehaald hebben veel geld willen hebben, onder andere voor de huur van hun appartement. Daarnaast is de huur van hun werkkamertje ook niet gering. Vaak horen we dat vrouwen meer moeten betalen dan zij verdienen, en zo een schuld opbouwen. Doordat die schuld afgelost moet worden, blijven ze gebonden aan diegenen bij wie ze die schuld hebben. Op die manier blijven ze langer in het circuit dan ze van tevoren gedacht hadden.

Cory is een Hongaarse vrouw die we spraken. Gefrustreerd vertelde zij hoe de vrouwen in haar buurt klanten krijgen, maar zij niet. Hoe dat komt? Deze vrouwen bedienen klanten voor slechts 20 euro, terwijl 40 à 50 euro de (ongeschreven) norm is. Daarnaast willen veel (Nederlandse!) klanten seks zonder condoom. Cory vertelt: ” Mijn lijf kan dat niet, de hele dag door klanten voor 20 euro. Deze vrouwen hebben altijd pijn en gebruiken GHB (een goedkope drug). Ik ben niet gek, ik doe dat niet zonder condoom. Ik heb drie kinderen, ik kan niet ziek worden. Maar niemand wil voor 40 euro als zij het voor 20 doen. De politie moet controleren. Het mag helemaal niet zonder condoom. Hoe kan ik goed werken, dit is niet eerlijk”.

En zo staat deze jonge vrouw met haar rug tegen de muur. Terug gaan naar Hongarije vindt ze geen optie, want daar is geen werk voor haar. Maar dit is ook geen werk!

Wanneer wij in gesprek zijn met een vrouw, vragen we haar nogal eens naar haar droom. Waar droomde ze als meisje van? Wat wilde ze vroeger worden? Wil ze dat diep van binnen nog steeds? Wij willen haar graag helpen haar droom te verwezenlijken. Met het zoeken van ander werk, van een goedkopere woonruimte, met het aanbieden van activiteiten. Toch blijkt “dromen” een luxe die niet iedereen zichzelf kan of wil permitteren. Zoals Natascha, een Roemeens meisje van 19. “Droom? Ik droom nooit. Ik moet gewoon werken, anders heb ik geen eten en geen huis. Anders kan mijn zusje niet naar school. What the f*ck praat je over dromen?”

De Redlight is  een toeristische trekpleister. Beseffen bezoekers eigenlijk dat hier vrouwen staan met een gezin, met een enorme financiële verantwoordelijkheid die op hun schouders rust en met al dan niet verloren gegane dromen? Willen we deze vrouwen gebruiken voor ons eigen plezier of willen we hen vooruit helpen?

 

 

 

Rapport ‘Op goede grond’. De aanpak van seksueel geweld tegen kinderen.

Vorige week nam ik deel aan het symposium met bovengenoemde titel. De Nationaal Rapporteur Mensenhandel en Seksueel geweld tegen Kinderen, Corinne Dettmeijer, presenteerde een lijvig onderzoeksrapport. Dit rapport geeft zicht op de omvang van het misbruik  en op de aanpak hiervan. Zowel de aanpak en registratie van de slachtoffers als van de daders. Deze keer geen echte blog maar een verslag van de hoofdpunten van het rapport.

active