Redlight: een toeristische trekpleister

Nee, het zijn absoluut geen zielige meisjes die in de Amsterdamse Redlight achter het raam werken, hoewel hun situatie en hun geschiedenis in veel gevallen ten hemel schreiend zijn.

Het zijn vrouwen die hun hoofd soms jarenlang boven water weten te houden op een plaats waar de gehele dag hun lichaam wordt gekeurd, waar gezinnen, scholieren, toeristen, vrijgezellen die hun feestje vieren, hulpverleners en duizenden mannen langs hun ramen trekken. Het commentaar is vaak respectloos, evenals de blikken die er op hen geworpen worden.

Er moet geld verdiend worden, veel geld. Veel vrouwen zijn naar Nederland gekomen in de verwachting het geld te kunnen verdienen waarmee ze hun kinderen een betere toekomst willen geven dan zij zelf hebben. Zo is het hen ook voorgehouden: in Nederland kun je veel geld verdienen. Er zijn overigens tijden geweest waarin veel geld te verdienen was in de prostitutie. Maar ook hier heeft de crisis toegeslagen en komen mannen langs om te “kijken maar niet om te kopen”, zoals veel vrouwen het verwoorden.

Wat veel vrouwen niet weten als ze in Nederland komen is dat zij aan degenen die hen hier heen gehaald hebben veel geld willen hebben, onder andere voor de huur van hun appartement. Daarnaast is de huur van hun werkkamertje ook niet gering. Vaak horen we dat vrouwen meer moeten betalen dan zij verdienen, en zo een schuld opbouwen. Doordat die schuld afgelost moet worden, blijven ze gebonden aan diegenen bij wie ze die schuld hebben. Op die manier blijven ze langer in het circuit dan ze van tevoren gedacht hadden.

Cory is een Hongaarse vrouw die we spraken. Gefrustreerd vertelde zij hoe de vrouwen in haar buurt klanten krijgen, maar zij niet. Hoe dat komt? Deze vrouwen bedienen klanten voor slechts 20 euro, terwijl 40 à 50 euro de (ongeschreven) norm is. Daarnaast willen veel (Nederlandse!) klanten seks zonder condoom. Cory vertelt: ” Mijn lijf kan dat niet, de hele dag door klanten voor 20 euro. Deze vrouwen hebben altijd pijn en gebruiken GHB (een goedkope drug). Ik ben niet gek, ik doe dat niet zonder condoom. Ik heb drie kinderen, ik kan niet ziek worden. Maar niemand wil voor 40 euro als zij het voor 20 doen. De politie moet controleren. Het mag helemaal niet zonder condoom. Hoe kan ik goed werken, dit is niet eerlijk”.

En zo staat deze jonge vrouw met haar rug tegen de muur. Terug gaan naar Hongarije vindt ze geen optie, want daar is geen werk voor haar. Maar dit is ook geen werk!

Wanneer wij in gesprek zijn met een vrouw, vragen we haar nogal eens naar haar droom. Waar droomde ze als meisje van? Wat wilde ze vroeger worden? Wil ze dat diep van binnen nog steeds? Wij willen haar graag helpen haar droom te verwezenlijken. Met het zoeken van ander werk, van een goedkopere woonruimte, met het aanbieden van activiteiten. Toch blijkt “dromen” een luxe die niet iedereen zichzelf kan of wil permitteren. Zoals Natascha, een Roemeens meisje van 19. “Droom? Ik droom nooit. Ik moet gewoon werken, anders heb ik geen eten en geen huis. Anders kan mijn zusje niet naar school. What the f*ck praat je over dromen?”

De Redlight is  een toeristische trekpleister. Beseffen bezoekers eigenlijk dat hier vrouwen staan met een gezin, met een enorme financiële verantwoordelijkheid die op hun schouders rust en met al dan niet verloren gegane dromen? Willen we deze vrouwen gebruiken voor ons eigen plezier of willen we hen vooruit helpen?

 

 

 

Rapport ‘Op goede grond’. De aanpak van seksueel geweld tegen kinderen.

Vorige week nam ik deel aan het symposium met bovengenoemde titel. De Nationaal Rapporteur Mensenhandel en Seksueel geweld tegen Kinderen, Corinne Dettmeijer, presenteerde een lijvig onderzoeksrapport. Dit rapport geeft zicht op de omvang van het misbruik  en op de aanpak hiervan. Zowel de aanpak en registratie van de slachtoffers als van de daders. Deze keer geen echte blog maar een verslag van de hoofdpunten van het rapport.

active